Vormentaal
'Toen het communisme weg viel, stond IKEA al voor de deur om de Russische huizen te vullen,' gaat Bodewits verder. 'Je ziet dat de oude vormentaal zich mengt met de vormentaal van nu. Mijn fantasie was steeds dat er op de basis van de chaos - ontstaan door die politieke ommezwaai - een heel nieuw soort esthetiek uitgevonden kon worden.' Door zijn bezoeken aan het land en de kennissenkring die hij er op bouwde, raakte hij steeds meer vertrouwd met de Russische cultuur, gebruiken en de symboliek. Rusland is een land van de grote symbolen: de beer, de adelaar, de hamer en sikkel natuurlijk en de kleur rood. Ook de polkadot is een traditioneel motief van rode stippen dat je overal terugziet. Bodewits: 'Sommige dingen lijken op het eerste gezicht eigenaardig of erg cliché, maar naarmate ik er vaker was, was ik ook steeds meer in staat om dat wat ik zag te plaatsen.' Dat stelt hem in staat in zijn werk te spelen met de symbolen, waardoor zijn werk meerdere lagen krijgt en er een nieuw soort vormentaal ontstaat waarin het Russische porselein als een vertegenwoordiger van de historische ballast functioneert en hij de culturele erfenis van het land mixt met de ontwikkelingen in het hedendaagse Rusland.


Russisch porselein

In zijn objecten werkt Bodewits veel met gevonden voorwerpen. In Rusland stuitte hij op Sovjet porselein. 'Niet van die Duitse kitsch, die je bij je oma in de kast ziet staan, maar beeldjes die een sterke politieke lading hebben; jonge pioniertjes, vrouwen in klederdracht, veel sportthematiek, sprookjes en folklore. Er spreekt communistisch optimisme en hang naar traditie uit.' Door de op het eerste gezicht lieve beeldjes in een nieuwe context te plaatsen, ontstaat een vervreemdende situatie, waarin hij door te spelen met de symboliek, zijn beeld van de sfeer in het huidige Rusland laat zien. 'Ik zie mezelf meer als een observeerder,' legt Bodewits uit. 'Ik geef wel commentaar, maar probeer tegelijkertijd ook zelf een beeld neer te zetten, dat is niet altijd per definitie überkritisch'


Zijn commentaar maakt het in sommige gevallen toch onmogelijk zijn werk in Rusland te exposeren. Wel heeft hij bij lezingen afbeeldingen van zijn objecten aan zijn Russische studenten getoond, waaronder dat van zijn sculptuur 'и рыбку съестб и на хуй сесть'. 'Een vis eten en een pik berijden' is een vrije vertaling van de Russische equivalent van de uitspraak 'van twee walletjes eten', legt Bodewits uit. Hij zette het gezegde om naar een sculptuur en

gaf het qua vormgeving de lading van een soort communistische leus. Het resultaat is een beeld dat voor de meeste Nederlanders uitleg nodig heeft - zij zien een bizar object van twee mannetjes met een penis op de plaats van hun hoofd met daarbij een Russische leus die zij niet kunnen lezen. De vormentaal en het materiaalgebruik roepen associaties op met zaken die ze kennen van communistische propaganda en de porseleinen beeldjes uit oma's kast. Hetzelfde object zorgt bij Russen voor een lichte geschoktheid in combinatie met hilariteit. Bodewits: 'Russen lezen de tekst en de symboliek meteen, wat direct een reactie oproept. Schuttingtaal is bovendien iets waar sommige Russen zich heel ongemakkelijk bij voelen. Dat maakt het beeld nog directer. De tekst suggereert daarbij een kritische noot.'


Kantelpunt
Het is precies dat kantelpunt in de waarneming dat Bodewits interessant vindt. Een kantelpunt dat bij de westerse kijker op een heel ander moment plaatsvindt dat bij een Russische kijker. Bodewits: 'Het zorgt in beide gevallen voor wat frictie. De westerse kijker moet moeite doen om de betekenis te achterhalen, bij de Russen komt het gelijk binnen. Ik kan me van tevoren erg verkneukelen over zo'n reactie, want ik weet dat ze bepaalde dingen 'lezen', waardoor het beeld bij hen een heel andere stapel van betekenislagen oproept.' Die humor is zeer zeker een onderdeel van zijn werk, maar het is ook de esthetische kant die een belangrijke plaats inneemt, legt Bodewits uit. 'Ik zorg dat zo'n beeldje vooral heel mooi is, alsof het zo uit de fabriek is gekomen. Alle details kloppen, het is tot in de puntjes afgewerkt. Het is een soort laag waarmee je de kijkers eerst verleidt en vervolgens even flink wakker schudt.'


Priegelformaat
De Russische maatschappij blijft voor Bodewits een bron van inspiratie en het antieke porselein een vertrekpunt dat hem een 'thema' biedt waarop hij voort kan bouwen waarmee hij het verhaal en in zekere zin de relatie tussen de werken versterkt. Het enige waar hij binnen zijn Russische serie met de porseleinen beeldjes tegenaan loopt, is de schaal. Bodewits: 'Door het formaat van zo'n beeldje zit je vast aan een bepaalde schaal, maar ik wil niet telkens een miniatuurlandschap maken.' In 'See no evil, hear no evil' tackelde hij het 'schaalprobleem' door het miniatuurlandschap op schragen en pallets te plaatsen, wat de installatie door de combinatie van miniatuur met menselijk